NIDSO - Królewskie Stołeczne Miasto Nidso.

1 473 000 mieszk. (2002r.). Stolica Republiki Joneńskiej. Stolica wiceregencji nidsańskiej.  Położone w środkowej części Kapwelli, w zakolu Fiuminy.

Pierwsze wzmianki o osadzie położonej na mokradłach w zakolach Fiuminy pochodzą z I wieku pne. Osada zwana Berletust była ważnym punktem na szlaku handlowym z Królestwa Jonkijskiego w kierunku południowym i wschodnim. W połowie VI wieku przeżyła najazd słowian, którzy odtąd stanowią znaczną część populacji osady. W X wieku znalazła się w orbicie zainteresowań książąt jonkijskich z rodu Paulidów i około 970 roku weszła w skład ich państwa. W 983 wraz z całym księstwem przyjęła chrześcijaństwo w obrządku łacińskim, stając się siedzibą biskupstwa. Po pożarze z roku 1206 odbudowana na prawie miejskim jonkijskim nadanym przez króla Rafała I, od tego czasu w użyciu nazwa Nidso oznaczająca miejsce na którym nic nie ma. Od 1318 siedziba królów z dynastii Kapwellijskiej. Rozkwit za panowania Heleny Wielkiej (1341-1381). Z tego okresu pochodzą główne zabytki - Królewska Katedra Św. Michała Archanioła, Kościół Św. Katarzyny, Kościół Św. Krzyża za murami i Pałac Biskupi, gotyckie skrzydło Zamku Królewskiego. W przywileju z 1363 roku oficjalne uznane za stolicę królestwa, siedzibę królów i miejsce obrad Senatu Królewskiego. W 1358 ufundowano Uniwersytet. W 1407 roku na lewym brzegu rzeki z fundacji Wilhelma II lokowano Nowe Miasto Nidsańskie od 1419 roku połączone ze starym miastem stałym mostem. Za panowania Karola Mądrego (1458 - 1494) pierwsze oznaki renesansu - Kościół Św. Anny, pierwsza drukarnia (1464). W okresie rządów królów z dynastii Hellensburgów (1638 - 1710) przebudowa wielu ważnych obiektów w mieście, między innymi Zamku Królewskiego. Po przejęciu tronu przez Rosenburgów faktyczne przeniesienie stolicy do Rozamunde i powolna utrata znaczenia miasta. Od 1722 stolica wiceregencji i siedziba Księcia Wiceregenta Nidsańskiego. Od połowy XVIII wieku powstają liczne towarzystwa naukowe i polityczne, kwitnie myśl republikańska. W 1828 miasto jest jednym z głównych ośrodków republikańskiej rewolty. W 1829 właśnie w Nidso zaczyna działalność republikańska Konstytuanta, która w uchwalonej w 1830 roku Konstytucji przywraca stołeczność miasta. Od 1831 siedziba Prezydentów Republiki Joneńskiej. Szybki rozwój infrastruktury miejskiej. W 1835 roku uruchomiono pierwszą linię kolejową  z Nidso do Wratysławca. Szybki rozwój przemysłu.

Obecne Nidso jest największym miastem Republiki Joneńskiej, siedzibą 5 wyższych uczelni (Uniwersytetu Królowej Heleny, Politechniki Nidsańskiej, Akademii Rolniczej, Akademii Medycznej, Wojskowej Akademii Technicznej) i kilku wielkich koncernów przemysłowych (Sawa Corporation, Achum Electronics, Junot Publications, Sendybell Aviation, Capwell Enterprises), jednym z głównych ośrodków przemysłu i handlu i ważnym węzłem komunikacyjnym. Sprawna sieć autostrad, szybkie połączenia kolejowe i lotnisko w pobliskim Summerowie zapewniają dobrą komunikację ze wszystkimi ważnymi ośrodkami miejskimi w kraju. Nidso jest siedzibą najwyższych władz krajowych. Tutaj rezyduje Prezydent, obraduje Parlament, wyrokują Sąd Najwyższy i Sąd Konstytucyjny.